Park Krajobrazowy Puszczy Knyszyńskiej im. Profesora Witolda Sławińskiego

Bliska a wciąż niepoznana. Dostępna a tajemnicza. Tchnąca spokojem, ale też zaskakująca różnorodnością: Puszcza Knyszyńska. Najbliższa sąsiadka słynnej na cały świat Puszczy Białowieskiej.

Rozległy kompleks leśny rozciągający się na północ i wschód od Białegostoku nazwano Puszczą Knyszyńską stosunkowo niedawno, bo w drugiej połowie XX w. Nazwa pochodzi od Knyszyna – położonego na zachodnim skraju Puszczy ulubionego miejsca wypoczynku króla Zygmunta Augusta.

Park Krajobrazowy Puszczy Knyszyńskiej im. Profesora Witolda Sławińskiego utworzono w 1988 r. Jest on obecnie największym co do wielkości parkiem krajobrazowym w woj. podlaskim i drugim co do wielkości w Polsce.

Bogactwo Parku Krajobrazowego Puszczy Knyszyńskiej to różnorodność siedlisk, także tych świadczących o jej borealnym charakterze, typowych dla terenów położonych znacznie bardziej na północ. Tu, pośród porastających torfowiska świerków można poczuć się jak w syberyjskiej tajdze. Wrażenie potęguje występowanie ptaków charakterystycznych dla lasów północy takich jak orzechówka, czy krzyżodziób świerkowy. Na terenie Puszczy stwierdzono obecność ponad 150 gatunków ptaków odbywających lęgi, w tym tak rzadkich i cennych jak: bocian czarny, trzmielojad, orlik krzykliwy, cietrzew, dzięcioł trójpalczasty, sóweczka, czy włochatka. Na porastających doliny puszczańskich rzek, urzekających zapachem traw i ziół łąkach, można usłyszeć charakterystyczny głos coraz rzadziej spotykanego w większości europejskich krajów, derkacza. 

Kształtowana w okresach zlodowaceń rzeźba terenu Puszczy Knyszyńskiej zaskakuje różnorodnością. Obok płaskich dolin rzecznych spotykamy wyniesienia morenowe, z których najokazalsze jest pasmo Wzgórz Świętojańskich. Najwyższe wzniesienia jak Góra Kopna, Góra Św. Jana, czy Góra Św. Anny osiągają wysokość ponad 200 m n. p. m. 

Na uwagę zasługuje puszczańska sosna. Niby wszechobecna sosna zwyczajna, Pinus sylvestris ale jakże różna od jej kuzynek z innych lasów. Strzelista, o prostym pniu i niewielkiej, wysoko umieszczonej koronie bywa nazywana sosną supraską, knyszyńską lub masztową, gdyż w XVI i XVII w. stanowiła ceniony w szkutnictwie materiał, z którego wytwarzano maszty żaglowców. Sosnę upodobała sobie miejscowa ludność. Umieszczane na pniach wotywne kapliczki i krzyże nadawały drzewom aurę świętości i zapewniały nietykalność. 

Wystarczy kilkanaście minut jazdy samochodem, aby z centrum Białegostoku przenieść się w miejsce, gdzie dzika przyroda prezentuje swe pierwotne piękno, gdzie w cieniu puszczańskich sosen i świerków można odnaleźć tropy wilka i rysia –  wielkich drapieżników niegdyś licznie zamieszkujących bezkresne lasy Europy. Mając szczęście można spotkać się oko w oko z żubrami, jak je określał Adam Mickiewicz „imperatorami puszcz” – żyjącymi tu w stanie dzikim. Doskonałe warunki bytowania odnalazł licznie występujący w Puszczy jeleń.

Niezwykła jest sieć puszczańskich wód. Życiodajny krwiobieg Puszczy tworzony jest przez liczne strumienie, rzeczki i rzeki zasilane przez blisko 500 źródlisk –  charakterystycznych dla tego obszaru, naturalnych wypływów wód podziemnych. O jakości wód puszczańskich świadczą występujące zwłaszcza w górnych odcinkach rzek, kojarzone raczej z górskimi strumieniami, pstrągi potokowe i lipienie.

Spuścizna dawnych Wielkich Puszcz Europy, w której czas płynie niezmienionym rytmem wyznaczanym przez cykl pór roku, tętniąca sercem źródlisk, gdzie wrześniowe noce Złotej Polskiej Jesieni rozbrzmiewają miłosną pieśnią jeleni.

Dane kontaktowe

Stanisław Sokólski Usługi
Skroblaki 17, 16-040 Gródek

0048 605 560 755 (PL)

0048 791 977 383 (EN)

Copyright © 2023. All Rights Reserved.